Previous Previous

Nan Ceadaicheadh An Tìde Dhomh

Nan ceadaicheadh an tìde dhomh 's gun innsinn e do chàch
Mar a mheall an saoghal mi le faoineasan gun stàth,
Nuair bha mi meadhan sòlais le mo theaghlach òg 's iad slàn
Is mar a chaidh an sgapadh uam le freastal is le bàs.

Mo chridhe gheall e mòran dhomh nuair bha mi òg is faoin;
Gheall e iomadh seòrsa dhomh de shòlasan an t-saoghail;
Gheall e nuair a phòs mi dhomh gum bithinn beò gu aois,
Gum biodh gach nì mar dh'òrdaichinn, 's mo chòmhnadh ri mo thaobh.

Ach tha mo latha dol seachad mar tha sgàil is faileas luath,
'S na sòlasan chan fhaigh mi iad, tha iad ri teannadh bhuam,
'S mo theaghlach iad ri sgapadh bhuam, is fear ac' nach eil buan,
'S bhom chèile b' fheudar dealachadh chaidh eadar mi 's e 'n uaigh.

Fàsaidh smal air òr, 's fàsaidh còinneach air an aol;
'S thèid a' ghrian a còmhdachadh le ceò is le droch thìd',
Na lusan 's bòidhch' san t-Samhradh bheir an Geamhradh gu neo-bhrìgh
Ach gaol far 'n deach a dhaigneachadh cha tèid air chall an tìm.

Uilleam MacCoinnich (Bàrd Cnoc Chùsbaig)